Mała zmiana tematu po kilku miesiącach - opowiem dziś coś niecoś o technologiach ze stajni Microsoftu i związanych z nimi wzorcami. A tak konkretniej to będzie to (bodajże najpopularniejszy) wzorzec związany z Silverlight i Windows Presentation Foundation (WPF) - czyli MVVM. Opowiem jaka powinna być (moim skromnym zdaniem) kolejność tworzenia poszczególnych warstw, co postaram się poprzeć "dowodami", nie koniecznie formalnymi. Opowiem również o związanych z implementacją wzorca problemach i być może nawet o rozwiązaniach tych problemów.

Co powinno być pierwsze - view czy view model?

Odpowiedź jest jedna, czasem podważana przez niektórych przedstawicieli programistycznego świata. Otóż brzmi ona tak: View. A dlaczegóż tak?

Zacznę może od poprawnej nazwy wzorca MVVM - powinna ona brzmieć VVMM, czyli View -> ViewModel -> Model. Dlaczego taka kolejność jest tak ważna? Otóż wszystko wynika ze słowa - klucza związanego z tym i innymi wzorcami - separacji. Każda z tych warstw powinna być możliwie najluźniej związana z warstwą o poziom niższą, natomiast o warstwie "2 dalej" nie powinna nic wiedzieć (dotyczy to szczególnie widoku). Ważny jest również kierunek strzałek - określa on kierunek powstawania kolejnych warstw. Każda strzałka daje również możliwość przecięcia - łącznie z możliwością całkowitego wyeliminowania powiązań między warstwami. Osiągnięcie tego jest jak najbardziej możliwe i wcale nie tak trudne, jak się z początku wydaje. Korzystając z jednego z wielu dostępnych frameworków wspierających MVVM można w dość krótkim czasie skonstruować elegancką aplikację, która w dodatku będzie miała przejrzysty i czytelny kod.

Narzędzia

Jednym z takich "wspomagaczy" jest dostarczany przez zespół Microsoft Patterns & Practices framework Prism (wcześniej zwany również jako Composite Application Guidance) wraz z bibliotekami IoC (Inversion of Control) Unity lub MEF. Dostarcza on zestaw niezbędnych klas i interfejsów (np. commands, behaviours, regions), które ułatwiają budowę aplikacji nie tylko zgodnej z MVVM, ale również modularnej, składającej się z luźno powiązanych ze sobą projektów. Jeżeli tworzymy rozbudowaną aplikację biznesową to warto się przyjrzeć temu rozbudowanemu narzędziu. Oczywiście dostępne są również inne biblioteki (np. bardzo ciekawy MVVM Light Toolkit) i wybór konkretnej z nich jest kwestią potrzeb i preferencji związanych z konkretnym projektem.

A dlaczego tak? cz. 1 - blendability

Wracając do podziału na warstwy i ich kolejności - dlaczego taka kolejność ma takie znaczenie? Odpowiedź może nie wydawać się oczywista, ale nie wymaga żadnej tajemnej wiedzy, aby ją zrozumieć i zastosować. Po pierwsze - dlaczego widok powinien być niezależny od view modela, ale jednocześnie tworzyć jego instancję? (i to w code behind!)

Taka kolejność wynika ze ścisłego związku ze strukturą aplikacji w WPF/SL. Jako że widok to w 95% deklaratywny kod XAML (pozostałe 5% to fragment tworzący VM w code behind oraz kod klasy bazowej widoków), który może być tworzony zarówno w Visual Studio, Expression Blend jak i innych narzędziach (jak np. Kaxaml czy Notepad :-) ), nie było by rozsądnym tworzenie i wiązanie go z poziomu kodu logiki aplikacji. Znacząco utrudniało by to (lub wręcz uniemożliwiało) projektowanie interfejsu niezależnie od logiki działania aplikacji. Przy odpowiedniej separacji mamy możliwość wygenerowania danych testowych i projektowania niezależnie od implementacji (której może w ogóle jeszcze nie być), co w przypadku Expression Blend jest wyjątkowo proste i wygodne. Dodając do tego ignorowanie code behind przez Blenda mamy pierwszą część odpowiedzi, która w dodatku zostanie poparta przez następną część.

A dlaczego tak? cz.2 - testability

Mając widok, który w razie potrzeby tworzy sobie (prawdziwy lub mockowany przez designera) view model, jesteśmy w stanie całkowicie uniezależnić logikę działania od interfejsu użytkownika. Taką możliwość daje nam VM, który nie ma żadnych bezpośrednich zależności z widokiem (a konkretniej jego implementacją). Zgodnie z wcześniejszą tezą jesteśmy w stanie uciąć powiązanie pomiędzy VM a pozostałymi warstwami i wykonać niezależne (automatyczne) testy logiki działania aplikacji. Wymaga to oczywiście przygotowania mockowanych modeli danych, jednak nie powinno to stanowić większego problemu. W ten sposób otrzymujemy trzy niezależne warstwy i każdą z nich jesteśmy w stanie osobno tworzyć i testować. Dodatkowo przy odpowiedniej konstrukcji warstwy te są niezależne od pozostałych komponentów aplikacji nie związanych bezpośrednio z MVVM, jak np. usług dostarczających dane i logikę biznesową czy konwerterów i stylów wspomagających konstrukcję UI.

Problemy i rozwiązania

Podstawowym problemem przy separacji pomiędzy V a VM jest kwestia nawigacji w aplikacji oraz reakcji na działania użytkownika. W tym przypadku z pomocą przychodzą takie narzędzia jak Region Navigation, Behaviour no i oczywiście Delegate Command, dostępne w bibliotece Prism. Umożliwiają one (pewnym, acz wcale nie wielkim nakładem pracy) stworzenie warstwy pośredniczącej w komunikacji pomiędzy logiką a interfejsem, która będzie w wygodny i jednocześnie zgodny z MVVM sposób przekazywać informacje pomiędzy V a VM. W razie wątpliwości lub chęci poszerzenia swojej wiedzy polecam lekturę (dostępnej za darmo na stronie Prisma) książki Developer's Guide to Microsoft Prism. Dostarcza ona solidną dawkę informacji na temat konstrukcji aplikacji kompozytowych, zarówno jeżeli chodzi o UI, jak i strukturę całej aplikacji, a w dodatku napisana jest w dość przystępny i przejrzysty sposób. Ale oczywiście nic nie zastąpi praktyki, więc najlepsze co można zrobić aby dobrze zrozumieć wzorzec MVVM to usiąść i napisać choćby prostą aplikację, wykorzystując dostępną (lub zdobytą np. z podanej lektury) wiedzę. Powodzenia!